* تكنيك برتر مبارزاتي اوجاقي
بيشتر سعي ميكند از تمام ضربات دست و پا استفاده كند و فنون درگيري را هم داشته باشد اما ضربه پا بالا (هاي كيك) وي چيزي ديگر است و او را راضي ميكند.
* به آنچه كه خواسته رسيده يا نه
پاسخ وي در اين خصوص منفي بود چرا كه اعتقاد دارد هر گاه به آنچه كه ميخواهي برسي اين درست زماني است كه انگيزه اصلي كه همان ادامه روند پيشرفت است را از دست خواهيد داد.
* آخرين برنامه حرفهاي كه حسين در پيش رو دارد
بنا به دعوتي از طرف يكي از باشگاي ژاپني به توكيو (ژاپن) رفتم و نزد كوبوسان رفتم وي با هماهنگي با مسئولين سازمان K-1 ژاپن آقاي كاني گاوا و ايشي كايچو و توافق انجام شده به عضويت تيم K-1 جهت حضور در رقابتهاي 11 ژوئن 2006 (مسابقات آزاد بين سازمان K-1 و سانداچين) تيم سانداچين با قهرمانان نامي ساندا و در تيم K-1 نيز قهرمانان نامي اين سازمان از جمله آلن كرايف (روسيه) و… تيم را همراهي ميكند در وزن 80 كيلو افتخار همراهي اين تيم را دارم يكي از حسنهاي K-1 اين است كه از هر فرد از تيم K-1 با پرچم كشورش وارد مسابقات ميشود و اين يكي از شرطهاي من بوده.
* بهترين برد
بازيهاي آسيايي بوسان و كسب مدال طلاي اين دوره براي من شيرين بود چرا كه توانستيم با اين طلا چند پله كشورم در بين كشورهاي آسيايي صعود کند.
حسين اوجاقي - يك قهرمان، يك اسطوره
حسين اوجاقي قهرمان ارزندهاي است كه بارها پرچم كشورش را در جاي جاي جهان به اهتزاز درآورده وي فرزند ارشد خانوادهاي 6 نفره ميباشد، پدرش كارمند صنايع دفاع بوده و در خانواده او علاوه بر وي امير اوجاقي برادرش نيز توانسته چند عنوان جهاني در سنشو و مهدي اوجاقي ديگر برادر او نيز در بوكسهاي داخلي مقامآور باشد.
وي داراي مدرك فوقليسانس رشته مديريت تربيت بدني و مجرد ميباشد. حسين اوجاقي نيمه شب هشتم شهريور يك هزار و سيصد و پنجاه و چهار در بيمارستان فيروزگر تهران ديده به جهان گشوده، زندگيش را در جنوب شهر تهران منطقه شهر ري ادامه داده، ورزش را در سن هشت سالگي با ژيمناستيك آن هم بطور هفتهاي سه جلسه آغاز نموده سپس در دوازده سالگي (1366) به كانذنريو روي آورد و نزد اولين استاد رزمي خود، نيكروش ورزشهاي رزمي را با هفتهاي سه جلسه آغاز نمود. دوران نوجواني او با كلنجارها و سرشاخشدن با هم سن و سالهايش سپري شد. وي به تمرينات مستمر و كلاسيك خود زير نظر مربيش با نظم، خاصي ادامه داد.
پس از چند سال با افتتاح كلاس كيك بوكس در منطقه شهرري توسط همان مربي وي به سوي رشتههاي كيك بوكس روي آورد اين روش تا سال 1372 ادامه يافت، پس از آن با مرحوم فريدون مالكي (يكي از نامآوران رشتههاي رزمي ايران) آشنا شد و در لباس شاگردي به تمرين پرداخت به زعم وي شخصيت رزمياش نزد ايشان شكل گرفت و احساس تكامل در هنر رزمي به او دست داد وي معتقد است از لحاظ تكنيك و مسائل مربوط به هنر رزمي هر آنچه دارد را مدعون مرحوم مالكي ميباشد در كنار اينها بوكس را نزد حاج آقا محمدي باز هم در همان محله تهران ادامه داد، پس از چند سال نگاه وي به ورزش حرفهاي جلب شد چرا كه او بصورت حرفهاي تمرين ميكرد، اما او احساس کرد در مسابقات حرفهاي جاي خالي پرچم ايران احساس ميشود هر چند در برخي از رشتهها و در قسمت آماتور پرچم كشورش به اهتزاز در مي آمد، اما حسي دروني او را به حضور در مياديني بزرگتر فراخواند اين حس باعث شد تا براي ارضاي نياز دروني خود به مسابقات حرفهاي روي آورد.
